Poezja, która nie ocala traci swe znaczenie, ponieważ nie jest symbolem prawdy i człowieczeństwa. W takiej sytuacji cechuje ją fałsz oraz degradacja, na co wskazują słowa ją opisujące: „Wspólnictwem urzędowych kłamstw”. O jej upadku, utracie znaczenia świadczy także zestawienie jej z „Piosenką pijaków, którym za chwilę ktoś poderżnie gardła”. Taka liryka nie ma pozytywnego wpływu na rzeczywistość, jest bezcelowa, ulotna, wręcz prymitywna, gdyż nie broni kluczowych wartości. Z kolei odwołanie się do „Czytanki z panieńskiego pokoju” sugeruje, iż poezja pozbawiona swej doniosłej roli staje się błaha, naiwna, przedstawia uproszczoną lub wyidealizowaną wizję rzeczywistości. Pozbawia ją to także wartości artystycznej.