Przykładowo:

Przestrzeń ukazana w wierszu podlega niewątpliwej mityzacji. Podmiot liryczny przedstawia bowiem knieję, morze, gaj. Tereny te wyróżniają się swoją dzikością, rozległością oraz atmosferą tajemnicy, przez co zdają się odzwierciedlać kobiecą naturę oraz nastrój intymności i zmysłowości. Pozwalają także na wyrażenie w subtelny sposób relacji łączącej kochanków, ponieważ podmiot liryczny eksploruje przestrzeń, doświadcza jej za pomocą różnych zmysłów. W wierszu Baczyńskiego można także znaleźć odwołania do dwóch odmiennych porządków: dnia („Albo w gaju, gdzie jesteś / brzozą, białym powietrzem / i mlekiem dnia”) i nocy („Jeszcze w mroku owinę, tak jeszcze różą nocy / i minie świat gałązką, strzępem albo gestem”). Nocna pora oraz ciemność wprowadzają nieco melancholijny nastrój, ponieważ przypominają o kruchości świata; buduje to także poczucie kameralności, wywołuje też skojarzenia z tajemną schadzką zakochanych. Z kolei dzień pozwala na poznanie otoczenia w jego prawdziwiej formie, dostrzeżenie piękna. Powiązanie dnia z bielą sugeruje czystość, szlachetność, dobro. Samo zaś przedstawienie uzupełniających się pór oraz związanych z tym zmian oświetlenia może wskazywać na charakter związku bohaterów tekstu - jest on ponadczasowy, zaś namiętność zakochanych realizuje się w każdych okolicznościach.