a) Mężczyzna zostaje przedstawiony jako wędrowiec, człowiek zagubiony w swej kochance. Przyjmuje rolę odkrywcy, ale także obserwatora, który pragnie poznać ciało swej wybranki: „W potoku włosów twoich, w rzece ust, / kniei jak wieczór - ciemnej / wołanie nadaremne / daremny plusk”. W dalszej części utworu staje się pływakiem i uważnym słuchaczem: "usłyszę w tobie morze delfinem srebrnie ryte". Ostatecznie zaś przemienia się w bugaj oraz ptaka, jednoczy się ze światem natury i ukochaną.

 

b) Na początku utworu kobieta zostaje pokazana jako potok i rzeka. Wywołuje również skojarzenia z knieją, w której można zabłądzić. Następnie przemienia się w odbicie w oczach podmiotu lirycznego, kojarzy się też mówiącemu ze łzą. Kolejna transformacja prowadzi do tego, iż wybranka jest utożsamiona z morzem, w którym pływa delfin, zaś jej ciało to muszla. Zamienia się także w „brzozę, białe powietrze / i mleko dnia”.