Charles Baudelaire, Padlina

Artur Rimbaud, Statek pijany

Paul Verlaine, Sztuka poetycka

formy wypowiedzi poetyckich

Osoba mówiąca jest obserwatorem zdarzeń, który wspomina w swoim monologu spacer z ukochaną. Świadczy o tym m.in. obecność apostrofy („Przypomnij sobie, cośmy widzieli, jedyna”).

Utwór cechuje się obecnością metaforycznego statku-poety, który w wewnętrznym monologu opowiada o swoich przeżyciach, uczuciach, pragnieniach. Przykładem tego mogą być zdania: „Ja, co drżałem, o sto mil czując bekowiska” czy „O, niechaj dno me pęknie! Niech pójdę pod morze!”

 W wierszu wypowiada się podmiot-zbiorowość, przedstawiciel ówczesnych twórców. Wygłasza on swój apel w formie monologu, mówiąc na przykład, że: „[...] chcemy Odcienia, / Odcienia, nie kolorów tęczy!”, „Przenoś wiersz nieparzysty nad inne”.

język używany w tworzeniu obrazów poetyckich