W literaturze modernizmu sztuka pojmowana była jako idealny wzór do naśladowania. Rzeczywistość miała stać się sztuką, która była wtedy głównym modelem życiowym, przy czym nie musiała dostosowywać się do jakichkolwiek zasad. Dążono do tego, by życie odzwierciedlało twórczość artystyczną, stawało się nią. Rzeczywistość była tym samym zależna od sztuki, która nadawała jej sens.