Przeszłość osoby mówiącej to czas, kiedy nie ma jeszcze ukształtowanej swej tożsamości, jest więc przepełniona wątpliwościami. Jej sytuację określa metafora: „[...] blady, niezaradny kwiat / Osłaniały pieszczące, cieplarniane cienie”. Sugeruje ona kruchość, niewinność, ale także brak dojrzałości. Przede wszystkim zaś świadczy o tym, iż