Miłość Giaura zostaje przedstawiona jako wielkie uczucie, które udowodnił swymi czynami. Bohater wspomina dawne szczęście, jednak świadomość straty i związanego z nim cierpienia zmusza młodzieńca do zastanowienia się, czy nie lepiej byłoby, gdyby został pozbawiony miłości. Również sama zemsta nie przynosi mu ukojenia; odczuwa rezygnację, gdyż: „Niech co chce będzie - szczęśliwy już byłem”. Uczucie to dla bohatera jest czymś wyjątkowym i niepowtarzalnym, kształtuje całe życie. Giaur wręcz podkreśla jego sakralny wymiar, ponieważ wznosi ono człowieka w świat doznań duchowych, prowadzi do pokonania wszelakich barier i przeciwności. 

 

Wykorzystane środki stylistyczne do opisu miłości: