W wierszu zostały pokazane trzy obrazy poetyckie. Pierwszy z nich to opis zniszczeń statku, który przedstawia początkowa strofa. Statek jest w opłakanym stanie - ma rozdarte żagle, rozbity ster, uszkodzone pompy, pozrywane liny. Drugi obraz jest opisem morskiego żywiołu. Wzburzone przez porywisty wiatr fale wznoszą się wysoko, niczym "mokre góry", w które "wstąpił genijusz śmierci i szedł do okrętu". Ostatni obraz przedstawia reakcje ludzi na szalejący żywioł. Jedni leżą niczym martwi, sparaliżowani strachem przed szalejącą burzą, inni załamują ręce ze zmartwienia, jeszcze inni żegnają się z przyjaciółmi lub modlą w oczekiwaniu na śmierć. Tylko jeden podróżny ze spokojem obserwuje dramatyczne sceny. On nie ma nad czym rozpaczać ani z kim się żegnać. Nie potrafi się również modlić. Jest całkowicie zrezygnowany i obojętny. Jego zachowanie wynika z samotności.