Apostrofy występujące w tekście:

"Księżycu! dziś po raz ostatni
oświetlasz tę ponurą niszę!
Iluż to nocy blask twój bratni
był mi jedynym towarzyszem (...)!"

"O, gdybym mógł na szczyty gór
za twoim jasnym biec promieniem (...)
skąpać się w blasków twych powodzi (...)."

"Zatęchły lochu, bądź przeklęty!"

"I ty się pytasz, czemu lęk
przyspiesza serca twego tętno,
dlaczego bujny życia pęd
tłumi udręka niepojęta?
Zamiast na łonie żyć natury
i oczy krasą jej weselić
ty w lochu gnijesz swym ponurym
wśród trupich czaszek i piszczeli!"

 

Apostrofy nadają fragmentowi uroczysty, podniosły, ale i nieco dramatyczny charakter.