Faust czuje się uwięziony, ponieważ jego pracownia mieści się w ciasnym, ciemnym i dusznym lochu. Spędza w nim większość swojego życia, otoczony przez różnego rodzaju sprzęty, instrumenty i uczone księgi. Nie wychodzi na światło dziennie, spędzając czas na studiowaniu zakurzonych tomiszczy. Ten loch jest całym jego światem. Boi się zatem, że zmarnował swoje życie i już nie spotka go nic ciekawego. Pragnie zatem opuścić to miejsce i wyruszyć w szeroki świat.