Przykładowo:

Mendel Gdański był 67-letnim introligatorem, który wychowywał wnuczka Kubusia po śmierci swojej córki. Od dwudziestu siedmiu lat mieszkał w Polsce i prowadził swój zakład. Był bardzo lubiany i szanowany przez swoich sąsiadów, znał doskonale każdą osobę i do wszystkich odnosił się serdecznie. W chwili gdy przyszedł do niego zegarmistrz ze smutną informacją, stary introligator nie uwierzył mu. Wszystkie zarzuty wysuwane przez gościa odpierał logicznymi argumentami, tłumacząc, że nie można go uznać za obcego, skoro wiele lat uczciwie pracuje w Warszawie. Pokazał zegarmistrzowi stare, spracowane ręce. Mendel przedstawiony jest jako osoba uczciwa, szczera i mądra. Mężczyzna bronił swoich przekonań i wnuka też wychowywał tak, aby ten nie wstydził się swojego pochodzenia. W chwili ataku na jego dom, bohater nie zgodził się na umieszczenie w oknie krzyża, co uchroniłoby go przed zagrożeniem. Po tym wydarzeniu bardzo się załamał, stwierdził, że umarła w nim miłość do miasta, w którym tyle lat żył i pracował.

 

Kreacja postaci głównego bohatera na osobę niezwykle pracowitą, uczciwą i posiadającą ogromną mądrość z racji swojego wieku, a także osobę odważną i wierną ideałom, w które wierzy, wzmacnia wymowę utworu. W ten sposób wzrasta rozdźwięk pomiędzy zachowaniem bezbronnego starca, który tuli do swego boku dziecko, a tłumem agresorów. Dzięki temu kontrastowi ich działania jednoznacznie jawią się jako godne potępienia.