Utwór Adama Asnyka w całości został zbudowany na zasadzie antytezy. Rozpoczyna go i kończy taki sam wers: „Między nami nic nie było”, tworząc ramę kompozycyjną utworu. W pozostałej części wiersza pojawiają się przeciwstawne sformułowania, które w sensie formalnym zaprzeczają treści klamrowego sformułowania. Chociaż na samym początku podmiot liryczny zastrzega, że między nim a kobietą, do której kieruje swoją wypowiedź, do niczego nie doszło, to jednak w swoim wyznaniu wielokrotnie używa słowa „prócz”: 

• „Nic nas z sobą nie łączyło,
  Prócz wiosennych marzeń zdradnych”,
• „Prócz tych woni, barw i blasków”,
• „Prócz szumiących śpiewem lasków”,
• „Prócz tych kaskad i potoków”,
• „Prócz girlandy tęcz, obłoków,
  Prócz natury słodkich czarów”,
• „Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów”,
• „Prócz pierwiosnków i powojów”.