Dwa ostatnie wersy utworu: „I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi, / W ciemnościach pogasną znów!” mówią o odpowiedzialności młodego pokolenia za własne czyny. Pojawia się tutaj przestroga przed nadmierną pychą, która prowadzi do całkowitej negacji przeszłości. Zmiany powinny dokonywać się na drodze ewolucji, nie zaś rewolucji. Nikt nie jest bowiem odporny na przemijanie, a „młodzi” niedługo będą postrzegani w taki sam sposób, jak ideały romantyczne. Jeśli nie zachowają postulatu ciągłości historii, zostaną całkowicie odrzuceni przez przyszłe pokolenia.