W utworze wypowiada się Mirza - osoba należąca do orientalnego świata; zwraca się on bezpośrednio do Czatyrdahu. Mówiący jawi się jako jednostka wrażliwa na piękno oraz potęgę świata natury. Dostojność góry budzi zachwyt, ale także niewątpliwy szacunek bohatera. Świadczą o tym wykrzyknienia oraz metafory zastosowane w opisie: "O minarecie świata! o gór padyszachu! / Ty nad skały poziomu uciekłszy w obłoki, / Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki / Gabryjel, pilnujący edeńskiego gmachu".