W utworze Krasickiego przedstawione zostały zarzuty względem króla (np. młody wiek, nie wywodzi się z królewskiego rodu, sposób sprawowania władzy przez niego jest nieodpowiedni itd.). Ironia polega jednak na tym, że są one nonsensowne i tak naprawdę stanowią zawoalowaną pochwałę władcy - sensy dosłowne oraz ukryte wypowiedzeń, zgodnie z definicją, stają się celowo niezgodne. Krasicki w przewrotny sposób obnaża wąskie horyzonty umysłowe krytyków, którzy są skłonni do wytykania cudzych wad oraz ciągłego narzekania, a jednocześnie dystansuje się od nich.