Wiersz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego intryguje. Przypomina przypowieść, lecz jego zakończenie zadziwia i zaskakuje. Jednocześnie zmusza do refleksji i zastanowienia. Fragmentami, które decydują o tym wrażeniu są przede wszystkim ostatnie wersy utworu: Teraz uśmiechnął się Bóg i we śnie znużony oniemiał,/ i do dziś błądzi wśród grozy człowiek ciemny jak ziemia.