Wypowiedzi narratora dotyczące przyszłości:

(...) owo przypadkowe spojrzenie dało początek miłosnemu i wciąż, mimo upływu półwiecza, trwającemu kataklizmowi.

(...) Florentino Ariza przeszedł przez ulicę i stanął przed Ferminą Dazą, tak blisko niej, iż poczuł mgiełkę jej oddechu i kwietny powiew, z którym miał ją utożsamiać już do końca życia.

Przemówił do niej ze sztywno podniesioną głową i z taką stanowczością, na jaką zdobył się ponownie i z tych samych przyczyn dopiero pół wieku później.

Ciepło jej głosu, którego przygaszoną barwę miał zapamiętać na resztę życia, przejęło Florentina Arizę dreszczem.