Sposób myślenia i mówienia Oskara charakteryzuje się ogromną prostotą. Wszystko wydaje się być dla niego takie oczywiste. Chłopiec nie lubi obłudy i nie rozumie świata dorosłych. Martwi go to, że po nieudanym przeszczepie szpiku kostnego cały personel szpitala smuci się w jego obecności. Jest niezwykle szczery i nie boi się nazywać rzeczy po imieniu. Pisze do Pana Boga, jakby był jego kolegą. Używa nawet wulgaryzmów.