Tryb rozkazujący drugiej osoby liczby pojedynczej charakteryzuje brak zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. Jeżeli temat czasownika kończy się na -t, -d, -m, -n, przeważnie dodajemy do niego końcówkę -e. Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. 

Tryb rozkazujący drugiej osoby liczby mnogiej tworzymy, pomijając wyłącznie zaimek osobowy (ihr). Czasownik pozostaje bez zmian.

Możemy tworzyć także tryb rozkazujący pierwszej osoby liczby mnogiej i formy grzecznościowej. Wystarczy, że zdanie zaczniemy od orzeczenia, a po nim postawimy podmiot. Zdanie w trybie rozkazującym wygląda więc tak samo jak pytanie, różni się jedynie znakiem interpunkcyjnym. 

Formy czasowników sein i haben w trybie rozkazującym zaliczamy do wyjątków, które należy zapamiętać.

	du	ihr	Sie
sein	Sei!	Seid!	Seien Sie!
haben	Hab!	Habt!	Haben Sie!

---

 

du	wir	ihr	Sie
Arbeite nicht so viel! (Nie pracuj tak dużo!)	Hören wir Musik! (Słuchajmy muzyki!)