Tryb rozkazujący drugiej osoby liczby pojedynczej charakteryzuje brak zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. Jeżeli temat czasownika kończy się na -t, -d, -m, -n, przeważnie dodajemy do niego końcówkę -e. Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. 

Przykłady:

• Mach Hausaufgaben! (Odrabiaj zadania domowe!) 
• Kauf keine Süßigkeiten! (Nie kupuj słodyczy!) 
• Geh früher schlafen! (Idź spać wcześniej!) 
• Arbeite nicht am Wochenende! (Nie pracuj w weekend!) 
• Öffne das Fenster! (Otwórz okno!) 

 

Każda para uczniów może wykonać to zadanie inaczej. Poniżej przedstawiono przykładowe rozwiązanie. Traktujcie je jako wzór, na podstawie którego podacie własne propozycje.

---

 

1. Ich habe Kopfschmerzen. → Nimm eine Schmerztablette! / Lüfte dein Zimmer! / Mach die Musik leiser! 
Tłumaczenie: Boli mnie głowa. → Weź tabletkę przeciwbólową! / Przewietrz pokój! / Ścisz muzykę!