Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego przedstawiała sytuację w Polsce jako stan skrajnego zagrożenia państwa i narodu. Twierdziła, że działalność sił antysocjalistycznych, utożsamianych przede wszystkim z NSZZ „Solidarność”, prowadziła do chaosu, ruiny gospodarki, wojny domowej, rozlewu krwi oraz utraty suwerenności. Opozycję oskarżono również o przygotowywanie zamachu stanu i korzystanie ze wsparcia zagranicznego.

Autorzy proklamacji przekonywali, że wcześniejsze działania władz oraz apele o porozumienie okazały się nieskuteczne. Wprowadzenie stanu wojennego ukazano więc jako konieczność i jedyny sposób przywrócenia ładu, dyscypliny oraz poszanowania decyzji legalnych władz. Odwołanie się do interesu narodowego, konstytucji i decyzji Rady Państwa miało nadać działaniom WRON pozory legalności oraz przedstawić wojsko jako siłę ratującą ojczyznę.

Argumentacja ta była jednak jednostronna, propagandowa i oparta na wywoływaniu strachu. Posługiwano się określeniami takimi jak „śmiertelne niebezpieczeństwo”, „terror” czy „wojna domowa”, nie przedstawiając dowodów potwierdzających te oskarżenia. Całą odpowiedzialność za kryzys przerzucono na opozycję, pomijając błędy gospodarcze i polityczne władz komunistycznych oraz pokojowy charakter większości postulatów „Solidarności”. Przemilczano także fakt, że WRON była organem nieprzewidzianym w konstytucji.

Dlatego argumentację WRON należy ocenić jako próbę usprawiedliwienia przejęcia władzy przez wojsko, ograniczenia praw obywatelskich i represji wobec opozycji. Jej celem było przekonanie społeczeństwa, że stan wojenny służy ratowaniu kraju, chociaż w rzeczywistości przede wszystkim zabezpieczał władzę komunistyczną i osłabiał „Solidarność”.