Tales z Miletu uznawany jest często za pierwszego filozofa i naukowca (zwłaszcza matematyka i przyrodnika) cywilizacji Zachodu. W filozofii zasłynął poszukiwaniem arché, czyli praprzyczyny wszystkich bytów - tego, co było na samym początku świata i z czego wywodzi się cała różnorodność bytowa rzeczywistości. Szukając tak rozumianej prazasady wszechrzeczy, odwoływał się przede wszystkim do zmysłowej obserwacji świata i zachodzących w przyrodzie zjawisk. Nie kierował się myśleniem magicznym ani mitologicznym, lecz dążył do racjonalnej, usystematyzowanej i konsekwentnej obserwacji zjawisk. Za to, co w świecie podstawowe, pierwotne i niezmienne, uznał wodę. Oczywiście, twórczość Talesa nie opierała się na tak precyzyjnych i skomplikowanych procedurach, jak te, które wdrażane są we współczesnych naukach przyrodniczych i ścisłych. Jednak z uwagi na to, że Tales zmierzał do racjonalnego uzasadnienia swojej hipotezy, można uznać go za jednego z najwcześniejszych prekursorów myślenia naukowego. To ostatnie odznacza się bowiem tym, że ma charakter krytyczny, tak iż stawia się w nim hipotezy, które następnie próbuje się testować.