Legion rzymski (legio) była to podstawowa i największa jednostka taktyczna armii rzymskiej, złożona przede wszystkim z ciężkozbrojnej piechoty. 

W okresie wczesnej republiki w skład legionów wchodziły:

• Jazda - składała się z 10 oddziałów, liczących po 30 żołnierzy. W trakcie bitwy ustawiano ją na skrzydłach, gdzie miała ochraniać główne siły przed okrążeniem. Podczas przemarszu wojsk - spełniała głównie zadania rozpoznawcze.

• Velites - lekkozbrojni piechurzy, młodzi żołnierze, którzy walczyli w pierwszych szeregach i rozpoczynali walkę - obrzucali wrogów oszczepami, ranili ich kamieniami (z proc) oraz strzałami (z łuków). Nie posiadali zbroi ani hełmów. Do ochrony używali jedynie okrągłych tarcz.

• Hastati - najmłodsi (17 - 24 lata) i najmniej doświadczeni legioniści. Walczyli w pierwszym szeregu manipułów. W skład ich uzbrojenia wchodził: krótki miecz (łac. gladius), dwa oszczepy (łac. pilum), owalna tarcza (łac. scutum) hełm oraz mosiężny napierśnik.

• Principes - starsi legioniści (24 - 27 lat), posiadający doświadczenie bojowe. Walczyli w drugiej linii szyku manipularnego. Posiadali podobne uzbrojenie do hastati, jednak zamiast napierśników  nosili ważące ok. 15 kg kolczugi. 

• Triarii - najbardziej doświadczeni legioniści (powyżej 27 lat), walczący w ostatniej linii manipułów. Ich uzbrojenie stanowiły: miecz, włócznia (łac. hasta), tarcza, kolczuga oraz hełm. Trarii walczyli w bitwie tylko w ostateczności - stąd wzięło się rzymskie powiedzenie: "Sprawa doszła do triarii" - czyli do ostateczności.