Rozwiązanie 1:

a)

Przykłady napaści, które przytacza autorka tekstu:

• Tłuczenie szyb i ataki na żydowskie sklepy.
• Obrzucanie jajami profesorów pochodzenia żydowskiego.
• Atak kastetem w głowę na jednego z profesorów pochodzenia żydowskiego.

W tych aktach przemocy autorkę bulwersuje szczególnie ich bezsens i zacofanie, które wprowadzają dla społeczeństwa. Ich obecność na uniwersytetach, które powinny być miejscem nauki i oświecenia, a nie głupoty oraz ciemnoty.

b)

W grudniu 1922 r. doszło do morderstwa dokonanego na polskim prezydencie - Gabrielu Narutowiczu. Dąbrowska do niego nawiązuje, ponieważ uważa, że ataki na Żydów nawiązuje do tradycji tego wydarzenia. Uznaje, że wynikają one z tej samej nacjonalistycznej ciemnoty i poszukiwania uprzedzeń, połączonych z fanatyzmem, które pchnęły Eligiusza Niewiadomskiego do zabicia głowy państwa polskiego. 

c)

Zdaniem autorki w dwudziestoleciu międzywojennym antysemityzm stał się tylko częścią programu politycznego niektórych partii, który zbierał krwawe żniwo wynikłe z działań ich wyborców oraz bojówek. 

d)

Twierdzenie Dąbrowskiej nawiązywało do Rzeczpospolitej Obojga Narodów z XVI wieku, kiedy to ta nazywana była "krajem bez stosów". Odwoływała się do tradycji tolerancji wyznaniowej wieloetnicznego państwa, w którym ludzie różnych wyznań i narodowości mogli żyć swobodnie, również Żydzi. Uznawała, że teraz łamanie tej tradycji byłoby klęską odrodzonego państwa polskiego. 

e)

Zdaniem pisarki winni "młodocianych wybryków" są:

• Pisarze, ponieważ nie byli w stanie poruszyć sumień ludzi, by nie dopuszczali się takich okropnych czynów.
• Stronnictwo nacjonalistyczne, ze względu na nakłanianie do dyskryminacji i zamieszek.
• Duchowieństwo, z uwagi na to, że zajęte jest kwestią obrony katolicyzmu w Hiszpanii, nie zwracając uwagi na problemy w Polsce.
• Szkolnictwo, ponieważ nie przygotowuje młodych ludzi moralnie.
• Prasa, gdyż pochwala występki młodzieży i ich działania antysemickie.
• Rodzina, ponieważ nie sprzeciwia się działaniom swych dzieci, a daje im przyzwolenie, nawet czasem poparcie.

 

Rozwiązanie 2:

a) Autorka zwraca uwagę przede wszystkim na ekscesy w środowisku uniwersyteckim. Przytacza sytuacje, w których profesorów pochodzenia żydowskiego obrzucano jajkami, a nawet zaatakowano przy użyciu broni (kastet). Poza tym zauważa, że doszło do takowych również poza uczelniami, np. do ataków na żydowskie sklepy.

Autorka jest zbulwersowana tym, że takie ataki są aktem zupełnego zacofania, które bardziej kojarzyły jej się ze średniowieczem niż epoką, w której żyła. Przy tym była sfrustrowana, że mają miejsce na uczelniach wyższych, które były miejscem dla wykształconych ludzi, poszukiwania wiedzy, a nie pielęgnowania ciemnoty oraz uprzedzeń.

b) Autorka nawiązuje do zamachu na Gabriela Narutowicza, w którym pierwszy prezydent II RP zginął.

Wspomina ona to wydarzenie, ponieważ uważa, że ma ono związek z atakami na Żydów. Jej zdaniem za zamach na prezydenta i dyskryminacje Żydów odpowiedzialny był ten sam radykalizm i ciemnota.

c) Winą za antysemityzm w XX wieku autorka obarcza partie polityczne. Uważa, że nie jest to już ruch oddolny, wynikły z obawy społeczeństwa przed odmiennością Żydów, lecz część programu niektórych partii, który wpływa na budzenie się radykalizmów wśród zwolenników tych ugrupowań. 

d) Stwierdzenie Dąbrowskiej odnosiło się do tzw. "kraju bez stosów", czyli Rzeczpospolitej w XVI w., w której to panowała względna tolerancja religijna, pomimo że w Europie toczone były liczne wojny religijne w związku z wybuchem reformacji.

e) Dąbrowska winą za dyskryminację Żydów obarcza:

• Pisarzy
• Nacjonalistyczne partie i ugrupowania
• Księży
• Szkoły
• Prasę
• Rodziny dyskryminujących

 

Rozwiązanie 3:

a) Przykłady napaści przytoczone przez autorkę:

• Wybijanie szyb.
• Napadanie i atakowanie ludzi.
• Obrzucanie jajkami profesorów.

b) W grudniu 1922 roku doszło do zabójstwa prezydenta II RP - Gabriela Narutowicza. Dąbrowska nawiązuje do tego, ponieważ do morderstwa przyczyniła się prawicowa nagonka wobec prezydenta.

c) Zdaniem autorki, antysemityzm w dwudziestoleciu międzywojennym stał się częścią programu politycznego części partii.

d) Twierdzenie Dąbrowskiej odnosi się do wielonarodowej tradycji I Rzeczypospolitej oraz lat germanizacji i rusyfikacji ludności polskiej pod zaborami.

e) Według autorki, winnymi "młodocianych wybryków" byli:

• Pisarze, którzy niewystarczająco mocno krytykowali młodociane wybryki.
• Stronnictwo nacjonalistyczne, które podżegały młodzież.
• Kler, który nie potępiał bójek i przemocy.
• Szkolnictwo, które nie wychowuje młodzieży.
• Prasa, która opisywała, często kłamliwie, wybryki i zajścia studenckie.
• Rodzice, opiekunowie i krewni, którzy nie reagowali na zachowanie młodzieży.