Rozwiązanie 1:

Zadanie ma charakter indywidualny. Rozwiązanie zawiera wyłącznie wskazówki do sformułowania własnej odpowiedzi.

Nowe prądy w literaturze i sztuce w II połowie XIX w.:

• akademizm - runek w sztuce polegający na stosowaniu reguł estetyki antycznej, narodził się w XIX w. Charakteryzował się powrotem do reguł, jakimi kierowała się sztuka antyczna i sztuka renesansowa. Czerpał również ze słynnych dzieł historycznych, religijnych oraz mitologicznych. Tematyka dzieł odniosła się do istotnych zdarzeń z mitologii i historii. Ponadto malowano pejzaże, portrety, sceny rodzajowe oraz martwą naturę. Każde z dzieł było tworzono na bazie istniejących już zasad. W akademiach duży nacisk kładziono na perfekcyjność i dokładność w tworzeniu sztuki. Jednak z upływem lat konserwatywne podejście do nauczania wyzwalało niechęć młodych adeptów sztuki. Akademie zyskały status placówek uczących słabych malarzy, blokując jednocześnie ich indywidualizm. Brak wolności tworzenia, sprawiał że artysta nie był w stanie stworzyć nic nowego, a jedynie kopiować innych lub powielać opanowane schematy. Za najbardziej typowych przedstawicieli akademizmu uważani są: P. Baudry, W.A. Bouguereau, A. Cabanel, H. Makart, w Polsce — H. Siemiradzki. mizm - kierunek w sztuce polegający na stosowaniu reguł estetyki antycznej, narodził się w XIX w. Charakteryzował się powrotem do reguł, jakimi kierowała się sztuka antyczna i sztuka renesansowa. Czerpał również ze słynnych dzieł historycznych, religijnych oraz mitologicznych. Tematyka dzieł odniosła się do istotnych zdarzeń z mitologii i historii. Ponadto malowano pejzaże, portrety, sceny rodzajowe oraz martwą naturę. Każde z dzieł było tworzono na bazie istniejących już zasad. W akademiach duży nacisk kładziono na perfekcyjność i dokładność w tworzeniu sztuki. Jednak z upływem lat konserwatywne podejście do nauczania wyzwalało niechęć młodych adeptów sztuki. Akademie zyskały status placówek uczących słabych malarzy, blokując jednocześnie ich indywidualizm. Brak wolności tworzenia, sprawiał że artysta nie był w stanie stworzyć nic nowego, a jedynie kopiować innych lub powielać opanowane schematy. Za najbardziej typowych przedstawicieli akademizmu uważani są: P. Baudry, W.A. Bouguereau, A. Cabanel, H. Makart, w Polsce - H. Siemiradzki.