Cele i metody polityki wewnętrznej Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta:
Zygmunt Stary:
Cele:
- balansowanie między możnowładztwem, a szlachtą średnią, aby nie dopuścić do znacznego rozrostu znaczenia, którejś z grup;
- wciąż posiadanie silnej władzy pomimo konstytucji Nihil novi;
- zapewnienie Zygmuntowi Augusta elekcji vivente rege (czyli za życia panującego króla);
- dołączenie do Polski Mazowsza.
Metody:
- wykorzystywanie władzy, którą posiadał poprzez nadawanie licznych urzędów osobom, które popierały jego politykę;
- nierespektowanie praw szlachty, nie dopuszczając sejmu do wypowiedzenia się, w niektórych kwestiach, a w innych ignorowanie głosu sejmu;
- nadawanie królewszczyzn, aby uzyskiwać kolejnych stronników;
- Bona Sforza wykupowała królewszczyzny, aby ten zostały zwolnione od władzy sejmu;
- na drodze dialogu, poprzez zapewnienie, że jest to akt jednostkowy uzyskanie elekcji vivente rege dla Zygmunta Augusta.
Zygmunt August:
Cele:
- bliska współpraca z możnowładztwem;
- zacieśnienie unii z Wielkim Księstwem Litewskim;
- egzekucja królewszczyzn;
- ustanowienie wzmocnienia wojska.
Metody:
- nadawanie kolejnych królewszczyzn wiernym sobie możnowładcom;
- zawarcie unii lubelskiej, czyli tzw. unii realnej trwale łączącej Koronę Królestwa Polskiego i Wielkie Księstwo Litewskie;
- uzyskanie poparcia ruchu egzekucyjnego i odebranie nielegalnie zajętych królewszczyzn;
- nałożenie na posiadanie królewszczyzny zasady, iż aż 80% zysku z nich kierowane jest do skarbu państwa, a 25% od tego dochodu skierowane zostało na wytworzenie tzw. wojska kwarcianego.
Cezary Kulczyński
Nauczyciel historii
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

