Nazwa "barok" pochodzi od portugalskiego słowa barocco, oznaczającego perłę o nieregularnych kształtach i wpaniałej barwie.

Był to styl w sztukach plastycznych, literaturze i muzyce, który powstał we Włoszech w II połowie XVI w. i dominował w kulturze europejskiej do połowy XVIII w. 

Malarstwo epoki baroku nie było jednorodne, przeważały w nim tendencje naturalistyczne i klasycystyczne. Artyści stosowali silny światłocień. W dziełach o charakterze religijnym dominowała tematyka mistyczna i martyrologiczna. W twórczości świeckiej najczęściej przedstawiano sceny mitologiczne oraz historyczne, malowano portrety, pejzaże, sceny rodzajowe i martwe natury. Rzeźbiarze wzorowali się na antyku, ich dzieła wyróżniały się ekspresją. Oddawały bardzo silne emocje. Przedstawienia były dynamiczne, cechował je patos i teatralność gestu. 

W epoce baroku wyodrębiły się dwa nurty:

• dworsko - katolicki - dzieła o charakterze religijnym miały świadczyć o potędze Kościoła katolickiego, umocnić w wierze katolików i przyciągnąć innowierców.
• mieszczańsko - protestancki - charakteryzował się realizmem. Autorzy skupiali się na codziennym życiu mieszczan.