Dzieje narodu żydowskiego.

Państwo Hebrajczyków powstało w krainie nazywanej w starożytności Kanaanem (Ziemią Obiecaną), na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Żydzi uważali się za potomków patriarchów: Abrahama, Izaaka i Jakuba.

Według tradycji biblijnej Abraham dotarł do Kanaanu ok. XIX w. p.n.e., po upuszczeniu miasta Ur w Mezopotamii. Gdy narodził mu się syn Izaak - Bóg nakazał go obrzezać. Od tej pory wszyscy religijni Żydzi dokonują obrzezania swoich synów na znak przymierza z Bogiem - Jahwe. Syn Izaaka, Jakub miał dwunastu synów. Najmłodszy z nich, Józef, został sprzedany przez braci do Egiptu. Kiedy doszedł do stanowiska wezyra sprowadził nad żyzny Nil swoich bliskich, ratując ich przed głodem. Izraelici przez kilka wieków podlegali władzy egipskiej. Wielkie uciemiężenie doprowadziło ich do ucieczki pod wodzą Mojżesza. Na pamiątkę wyjścia z Egiptu odbywa się żydowskie święto Paschy. Po wieloletniej podróży przez półwysep Synaj Żydzi dotarli nad rzekę Jordan. W X w. p.n.e. utworzyli królestwo na terenie Palestyny. Okres świetności nastąpił za panowania Dawida i jego syna - Salomona. W VI w. p.n.e. Jerozolimę zdobyli Babilończycy. Izraelitów przesiedlono do Babilonii i wielu miast Mezopotamii. Okres 50 - letniej niewoli babilońskiej zakończyło zdobycie Babilonu przez króla Persów Cyrusa Wielkiego w 538 r. p.n.e. 

• Wyjście Izraelitów z Egiptu pod wodzą Mojżesza.