Funkcjonująca w XVII i XVIII w. zasada liberum veto pozwalała każdemu posłowi na zerwanie obrad sejmu, jeśli nie zgadzał się z proponowaną ustawą, przez wzniesienie okrzyku: "liberum veto", czyli "wolne nie pozwalam". Dochodziło wówczas do zerwania obrad sejmu lub sejmiku i uznania za nieważne wszystkich dotychczasowych uchwał. Z czasem liberum veto stało się instrumentem politycznego oddziaływania na sprawy polskie, z którego chętnie korzystali nie tylko magnaci, ale również cudzoziemscy władcy, którzy przekupywali posłów aby zrywali sejmy. Rzeczpospolita stała się państwem, którym trudno było rządzić i którego trudno było bronić. Państwo funkcjonowało coraz gorzej.