Państwo polskie w okresie od XV do XVIII wieku jest określane jako Rzeczpospolita szlachecka, ponieważ główną instytucją sprawującą wówczas władzę w państwie był sejm walny. Zgromadzona na nim szlachta ustanawiała podatki, uchwalała nowe prawa, decydowała o polityce zagranicznej państwa, a także wyrażała zgodę na zwołanie pospolitego ruszenia. Do przyjęcia nowej uchwały potrzebna była zgoda trzech stanów sejmujacych, a więc: Króla, Seantu i Izby Poselskiej.