Proces wytworzenia i zbytu w systemie cechowym i manufakturze - różnice. 

Cechy - były to średniowieczne stowarzyszenia rzemieślników, które zrzeszały przedstawicieli jednego określonego zawodu. Cechy dbały o interesy rzemieślników oraz ich rodzin.

W systemie cechowym każdy szewc posiadał swój własny warsztat i samodzielnie wytwarzał dany produkt (np. buty) od początku do końca. Kupował materiały oraz narzędzia. Każdy z elementów produkcji wykonywał samodzielnie. Członkowie cechów umawiali się na pewną cenę, za którą sprzedawali buty w obrębie całego miasta. Rynkiem zbytu towarów było najczęściej miasto.

Manufaktury - (od łacińskiego słowa "manus" - ręka i "factura" - działanie) były to przedsiębiorstwa, w których produkcja oparta była na podziale pracy i specjalizacji podukcji. 

Organizacja produkcji w manufakturze polegała na tym, że właściciel zakładu kupował wszystkie niezbędne materiały, zapewniał pracownikom pomieszczenie do pracy, zatrudniał od kilku do kilkudziecięciu rzemieślników. Każdemu z nich wydawał zlecenie wykonania określnej czynności - np. jeden wykonywał podeszwę buta, drugi wierzch, trzeci obcas. Do części prac wykorzystywano urządzenia napędzane kołem wodnym. Właściciel manufaktury sam ustalał cenę, za którą sprzedawał buty. Zatrudniał również osoby, zajmujące się sprzedażą obuwia w mieście. Rynkiem zbytu towarów było najczęściej miasto.

Różnice:

- Tempo pracy - manufaktury pozwalały na wzrost produkcji i szybkie zaspokojenie popytu ze strony ludności. 

- Cena - produkcja cechowa była droższa i bardziej czasochłonna, natomiast produkcja w manufakturze - znacznie tańsza.

- Jakość - produkcja masowa oznaczała słabszą jakość towaru.

- Liczba zatrudnianych osób - w manufakturach zatrudniano większą liczbę pracowników. Każdy z nich wytwarzał tylko pewne elementy gotowego produktu.