Konstytucja Nihil novi (czyli - nic nowego), uchwalona w 1505 r. na sejmie w Radomiu za panowania Kazimierza Jagiellończyka - organiczała rolę możnowładztwa w państwie i gwarantowała, że bez wspólnej zgody reprezentantów szlachty, możnowładztwa i króla nie będą ustanawiane nowe prawa. Konstytucja Nihil novi ugruntowała demokrację szlachecką w Polsce, a datę jej uchwalenia uznaje się za początek nowożytnego państwa polskiego. Jej uchwalenie było wielkim sukcesem szlachty, która stała się od tej pory siłą współrządzącą państwem.