Czasy saskie - próba charakterystyki.

Potoczna opinia o czasach saskich jest negatywna. Powszechnie widziano w nich upadek moralności, konsumpcję ponad stan, ciemnotę, bigoterię oraz utratę instynktów państwowych wśród polskiej szlachty i magnaterii. Po wielkiej wojnie północnej (1700 - 1721) Polska była doszczętnie zniszczona. Państwo pogrążyło się w anarchii, czemu sprzyjała polityka sąsiednich mocarstw mieszających się w sprawy wewnętrzne państwa polsko - litewskiego. Już w 1720 r. (traktat poczdamski) Prusy oraz Rosja porozumiały się w sprawie utrzymania w Polsce dotychczasowego ustroju politycznego, szczególnie wolnej elekcji i liberum veto. W związku ze zbliżającą się śmiercią Augusta II - Rosja, Prusy oraz Austria zawarły między sobą w 1732 r. traktat "trzech czarnych orłów" - zakładający wspólną politykę mocarstw wobec Rzeczpospolitej, służącej jej osłabieniu. 

W końcowych latach panowania Augusta III Sasa dokonał się całkowity rozkład ustroju państwowego Rzeczypospolitej. Przy całkowitej bierności króla państwem władali jego faworyci, dążący jedynie do własnego wzbogacenia. Pogrążone w wewnętrznych konfliktach państwo polsko - litewskie, otoczone potężnymi sąsiadami przestawało się liczyć w stosunkach międzynarodowych. 

Czasy saskie były okresem ubożenia wielu miast i wsi, ciemnoty oraz nietolerancji religijnej. Starcia magnackich stronnictw przeradzały się w wojny domowe, które były na rękę ościennym mocarstwom. Mimo to, w czasach saskich dokonały się również korzystne przemiany. Należą do nich m.in:

• wzrost liczby mieszkańców,
• ożywienie gospodarcze - powstwały manufaktury magnackie oraz banki,