Kolejni polscy władcy brali pod opiekę osiadłych w Polsce Żydów, ponieważ trudnili się oni lichwą. Pożyczanie pieniędzy na procent było uważane wówczas za niegodne i grzeszne. Chrześcijanie nie mogli parać się tym zajęciem. Do XII wieku Kościół katolicki uważał, że dochód osiągany bez pracy jest łupem — lichwę stawiano na równi z kradzieżą, a lichwiarza oceniano bardzo surowo. Lichwę, jako brak miłosierdzia stanowczo potępiono w Nowym Testamencie. Św. Łukasz pisał: czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając (Łk 6,34–35). Żydzi zajmowali się lichwą głównie w formie pożyczki pod zastaw lub sprzedaży z odroczonym terminem płatności, ich klientami byli zazwyczaj władcy oraz szlachta.