Złoty wiek określamy okresem pomyślności gospodarczej w życiu mieszkańców Polski i Litwy, ponieważ ze sprzedaży zboża, skór, drewna, miodu i chmielu - Rzeczpospolita zbijała majątek. W krajach Europy Zachodniej wzrastało wówczas zapotrzebowanie na polskie produkty. Szlachta, w celu powiększania swych ziemskich posiadłości - karczowała lasy i obsiewała nieużytki. Folwarki szlacheckie stały się wówczas wielkimi gospodarstwami, nastawionymi na prodkukcję i sprzedaż rozmaitych towarów. Uprawiano w nich zboże i hodowano zwierzęta. Wytwarzano również rozmaite artykuły spożywcze i rzemieślnicze - tkaniny, meble i narzędzia. Stosunkowo dobrze żyło się również chłopom, mimo niekorzystnych zmian, wprowadzonych na mocy kolejnych przywilejów szlacheckich. Niemal zniknąły klęski głodu. W I poł. XVI wieku rosła zamożność wszystkich grup polskiego społeczeństwa.