Barok - to kierunek w architekturze i sztuce, który narodził się w drugiej połowie XVI w., i trwał do połowy (a miejscami do końca) XVIII w. Początkowo terminem "barok" określano sztukę (dziwaczną) odchodzącą od przyjętego kanonu. Portugalskie słowo "barocco" oznacza perłę o nieregularnym kształcie, a francuskie "baroque" - bogactwo ozdób.

Styl barokowy narodził się w Rzymie, a w jego ukształtowaniu główną rolę odegrały spory religijne (reformacja i kontrreformacja). Istotny był również wpływ kształtującego się absolutyzmu we Francji oraz formującej się bogatej klasy średniej, która sprawowała mecenat artystyczny. 

Cechy charakterystyczne baroku:

• Architekturę baroku cechowały: monumentalizm, dekoracyjność i dynamizm. Charakterystyczne stały się olbrzymie budynki wraz z otaczającą je przestrzenią - ogrodami, ulicami i placami;
• Fasady katolickich świątyń zdobiono różnorodnymi elementami architektonicznymi, a ich wnętrza - malowidłami, rzeźbami, skręconymi kolumnami, sztukateriami i złoceniami. Wzorcowym kościołem barokowym był Il Gesù w Rzymie;