Franciszkanie oraz dominikanie w przeciwieństwie do benedyktynów - należeli do zakonów żebraczych, utrzymujących się z jałmużny. Nie żyli pośród pól, nie uprawiali roli, nie karczowali lasów i nie zajmowali się opracowywaniem nowych receptur leczniczych. Żyli w miastach, zajmowali się działalnością duszpasterską, uczyli w szkołach i wykładali na uniwersytetach. Franciszkanie namawiali do skromnego życia, a także radości i umiłowania natury. Dominikanie ze względu na umiejętność głoszenia płomiennych kazań okazali się bardzo skuteczni w zwalczaniu ruchów heretyckich. Ponadto dzieki znakomitej organizacji, ścisłej kontroli osób przyjmowanych do zakonu, a także całkowitemu podporządkowaniu się papieżowi cieszyli się znacznym zaufaniem biskupa Rzymu.