Mezopotamia była krainą leżącą między dwiema wielkimi rzekami - Eufratem i Tygrysem. Co roku, na wiosnę wody gwałtownie przybierały i zalewały nadbrzeżne pola, użyźniając glebę mułem. Dzięki temu, mieszkańcy Żyznego Półksiężyca nauczyli się budować systemy irygacyjne, chroniące osady przed powodziami, a jednocześnie umożliwiające nawadnianie pól uprawnych położonych z dala od brzegów rzek. Bogate plony zbierano nawet trzy razy w ciągu roku. Rzeki zapewniały ponadto dogodny szlak komunikacyjny, ułatwiający podróżowanie oraz przewożenie towarów między osadami. Mieszkańcy Mezopotamii mieszkali w miastach, które pełniły funkcje obronne. Ich podstawowym zajęciem było rolnictwo.