Folwarkami nazywano gospodarstwa rolne, bądź rolno - hodowlane należące do szlachcica, nastawione głównie na produkcję zboża i jego eksport na Zachód Europy. Folwarki zaczęły powstawać w Rzeczypospolitej w XVI wieku. Gospodarstwo szlachcica składało się z dużego areału pól uprawnych, pastwisk, budynków gospodarczych, stawów, w których hodowano ryby oraz szlacheckiego dworu otoczonego sadem i ogrodem. Wraz z rosnącym zapotrzebowaniem na zboże w krajach Europy Zachodniej szlachta powiększała obszar swoich folwarków, kosztem chłopów. Przenoszono wówczas chłopskie gospodarstwa na ziemie gorszej jakości i zagospodarowywano tzw. "nieużytki", czyli łąki oraz pastwiska. W szlacheckich folwarkach pracowali chłopi, zamieszkujący pobliskie wsie. W zamian za użytkowanie ziemi, odrabiali pańszczyznę, czyli przymusową pracę na rzecz właściciela folwarku. Największe zyski osiągały gospodarstwa szlacheckie znajdujące się w pobliżu spłanych rzek.