Wielka Emigracja - emigracja polityczna Polaków po klęsce powstania listopadowego z lat 1830 -1831, pierwsze w dziejach narodu polskiego wychodźstwo na tak szeroką skalę. W związku z represjami popowstańczymi Królestwo Polskie opuściło wówczas około 11 tysięcy osób. Byli to w większości oficerowie, przywódcy powstania, przedstawiciele inteligencji, naukowcy, literaci, politycy, artyści - ludzie, którzy poświęcili dotychczas najwięcej energii, działając na rzecz odzyskania niepodległosci przez Polskę. Najwięcej Polaków wyemigrowało do Francji, część osiedliła się w Belgii, Szwajacarii, Wielkiej Brytanii a także w Stanach Zjednoczonych. Mieszkańcy państw Europy Zachodniej przyjmowali Polaków bardzo przyjaźnie, traktując ich jak bohaterów, natomiast rządy tych państw widziały w polskich emigrantach niespokojny element i obawiały się, że mogą oni doprowadzić do kolejnych powstań, lub rewolucji. Na emigracji działali najwybitniejsi polscy twórcy: Fryderyk Chopin, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Cyprian Kamil Norwid, Joachim Lelewel. Ich myśli oraz utwory przenikały do rodaków pod zaborami i wywierały na nich znaczący wpływ. Kształtowały świadomość narodową Polaków.