Stefan Czarniecki jest obecnie patronem wielu szkół oraz ulic, ponieważ należy do grona największych polskich bohaterów narodowych. Zasłynął jako główny dowódca sił polskich podczas potopu szwedzkiego. Wcześniej walczył z Kozakami, po bitwie nad Żółtymi Wodami dostał się do niewoli. Po uwolnieniu brał udział w walkach pod Beresteczkiem i Batohem. W czasie najazdu Szwedów dowodził obroną Krakowa. Wobec przewagi szwedzkiej zastosował taktykę wojny szarpanej, polegającej na ciągłym nękaniu przeciwnika, co okazało się bardzo skuteczne i przyniosło liczne sukcesy. Udział Stefana Czarnieckiego w wyprawch przeciw Szwedom na Półwyspie Jutlandzkim został upamiętniony w słowach hymnu narodowego: "Jak Czarniecki do Poznania po szwedzkim zaborze, dla ojczyzny ratowania wrócim się przez morze". Ostatnie lata życia spędził walcząc z Moskwą i Kozakami, był do końca lojalny wobec Jana Kazimierza. W 1665 roku, miesiąc przed śmiercią, uzyskał buławę hetmana polnego koronnego, odebraną Jerzemu Lubomirskiemu. Stefanowi Czarnieckiemu przypisywana jest sentancja, którą miał wyrażać swój patriotyzm: "Jam nie z soli, ani z roli, ale z tego, co mnie boli".