Średniowieczne klasztory składały się z szeregu pomieszczeń, budowanych najczęściej na planie prostokąta o bardzo surowych wnętrzach. Do klasztoru należał: kościół, budynki mieszkalne, pomieszczenia gospodarcze oraz okoliczne ziemie. Zwykle do dłuższej ściany kościoła przylegał wirydarz otoczony z trzech stron krużgankami. Po zewnętrznej stronie krużganków umieszczano poszczególne pomieszczenia: najbliżej prezbiterium znajdowała się zazwyczaj zakrystia i kapitularz. Dalej sytuowano: pomieszczenia opata, refektarz, dormitorium oraz sale przeznaczone do pracy (skryptorium, bibliotekę). Kuchnia często znajdowała się w osobnym budynku, poza główną częścią obiektu. Oprócz pomieszczeń przeznaczonych dla zakonników budowano także pomieszczenia gospodarcze - stajnie, spichlerze, stodoły, browary, piekarnie, warsztaty a także budynki przeznaczone dla osób świeckich goszczących w klasztorze np. podczas pielgrzymek.