Średniowieczne klasztory często wznoszono w miejscach trudno dostępnych i otaczano murami, ponieważ były to miejsca święte, chroniono w ten sposób zakonników przed najazdami pogańskich plemion. Urwiste wybrzeża, niewielkie wyspy oraz górskie szczyty stanowiły znakomite warunki obronne. Klasztory oraz kościoły spełniały w epoce średniowiecza podwójną rolę - były ośrodkami kultu, często spełniały również funkcję obronną, dając schronienie w czasie długotrwałych oblężeń. Grube mury, niewielkie okna oraz masywne wieże podkreślały obronny charakter klasztoru.