Kazimierz Wielki prowadził rozważną politykę zagraniczną. W czasie swojego panowania starał się przede wszyskim wzmocnić kraj i zabezpieczyć jego granice. Dzięki przemyślanym zabiegom dyplomatycznym - król Czech - Jan Luksemburski zrzekł się pretensji do polskiej korony. Kazimierzowi Wielkiemu udało się zakończyć wojnę z Krzyżakami, zawierając pokój w Kaliszu (1343) - zgodnie z jego postanowieniami Królestwo Polskie odzyskało Kujawy oraz ziemię dobrzyńską. Monarcha opierał się na sojuszu z Węgrami i papiestwem. W 1339 roku zawarł z królem Karolem Robertem (mężem siostry, Elżbiety Łokietkówny) układ, na mocy którego tron polski po bezpotomnej śmierci Kazimierza miał przypaść Andegawenom. Do końca życia cieszył się wielkim szacunkiem poza granicami swojego kraju, dzięki czemu powierzono mu funkcję pośrednika w sporach politycznych między państwami i monarchami. Za panowania Kazimierza III Wielkiego wzrosło znaczenie Królestwa Polskiego na arenie mędzynarodowej, wyrazem czego był zjazd monarchów w Krakowie w 1364 roku, w którym wzięło udział wielu książąt i królów.