W drugiej połowie XVII wieku w wielu państwach europejskich ukształtowała się w pełni forma rządów zwana absolutyzmem. Wzorem tego typu ustroju stała się Francja. W 1624 roku ówczesny król Francji - Ludwik XIII powołał kardynała Armanda Richelieu na stanowisko pierwszego ministra.

Kardynał dbał o interesy państwa i za wszelką cenę dążył do wzmocnienia władzy monarchy. W krótkim czasie zreorganizował władzę państwową. Rząd tworzyli ministrowie (sekretarze) odpowiedzialni przed królem i pierwszym ministrem. Arystokratyczna rada państwa straciła znaczenie. Ważną rolę odgrywała powołana i uzależniona od króla władza królewska. Prowincjami zarządzali intendenci powołani przez kardynała. Arystokracji zabroniono posiadania zamków obronnych - zezwolono jedynie na wznoszenie twierdz zlokalizowanych na pograniczu Francji, zlikwidowano przywileje polityczne hugenotów, rozbudowano armię i flotę.

Kardynał Armand Richelieu starał się za wszelką cenę podnieść autorytet Francji. W polityce zagranicznej dążył do rozszerzenia jej granic, zwalczał rywalizujących z Francją Habsburgów. Wspierał rozwój rodzimego handlu, rozbudowywał manufaktury i flotę handlową. W celu zwiększenia dochodów państwa nakładał wysokie podatki, co nie przysparzało mu popularności.

Silne rządy kardynała przyczyniły się do powstania monarchii absolutnej, co oznaczało, że najwyższa władza ustawodawcza, wykonawcza oraz sądownicza należała od tej pory wyłącznie do monarchy.