Szare Szeregi - to nazwa podziemnego Związku Harcerstwa Polskiego działającego w okresie okupacji niemieckiej. Szare Szeregi zostały powołane 27 września 1939 roku w Warszawie przez grono członków Naczelnej Rady Harcerskiej, współpracowały z Delegaturą Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Kraj oraz Komendą Główną Armii Krajowej. Pierwszym naczelnikiem Szarych Szeregów był Florian Marciniak. Liczyły około 15 tys. członków. Dzieliły się na kategorie wiekowe - "Zawisza" (najmłodsi), "Bojowe Szkoły" (14-17 lat) i "Grupy Szturmowe" (powyżej 17 lat). Z Grup Szturmowych wydzielono w 1943 roku oddział dywersyjny dla Kedywu KG AK, późniejsze bataliony "Zośka" i "Parasol". W czasie Powstania Warszawskiego ze starszych harcerzy powstały m.in. bataliony "Czata 49" i "Wigry". Najmłodsi Zawiszacy służyli w powstańczej poczcie. Szare Szeregi przygotowywały młodych ludzi do walki z okupantem. Harcerze wykonywali zadania w ramach tzw. małego sabotażu: kolportowali ulotki, zrywali niemieckie flagi z polskich gmachów państwowych, malowali napisy na murach podtrzymujące Polaków na duchu.