Na etapie przedindustrialnym człowiek był bardzo silnie związany ze środowiskiem przyrodniczym. Wówczas dominował determinizm geograficzny, który zakłada, że elementy środowiska przyrodniczego wywierają decydujący wpływ na rozwój społeczeństwa, gospodarki i kultury. W etapie industrialnym człowiek rozpoczął wręcz rabunkowo korzystać z zasobów przyrody jednocześnie stając się coraz bardziej niezależnym od środowiska (ogrzewane mieszkania, oświetlenie) nie mając większej świadomości z zagrożeń, które z tego wynikają. Wzrastało wówczas znaczenie nihilizmu geograficznego. Po 1950 roku, a więc w etapie postindustrialnym dostrzeżono, że poziom życia społeczeństwa zależy od stanu środowiska przyrodniczego, w którym ono żyje. Narodziła się wówczas koncepcja tak zwanego zrównoważonego rozwoju zgodna z założeniami posybilizmu geograficznego. Dostrzega ona, że między działalnością człowieka a środowiskiem przyrodniczym powinna istnieć równowaga, co zapewnia obustronne korzyści.