Metody datowania wykorzystywane w archeologii i geologii, które nie zostały opisane w podręczniku:

1) Metoda termoluminescencji - polega na tym, że niektóre minerały świecą po podgrzaniu ich do temperatury około 500oC. Starsze minerały świecą mocniej niż młodsze. Intensywność świecenia pozwala określić wiek skał, a zakres datowania tą metodą sięga około 1 miliona lat;

2) Metoda lichenometryczna - pozwala datować wiek skał na podstawie stopnia jej pokrycia przez porosty. Można w ten sposób określać wiek do około kilku tysięcy lat wstecz;

3) Metoda palinologiczna (analizy pyłkowej) - opiera się na analizie pyłków roślin, które są zachowane w osadach. Rodzaj i ilość pyłków pozwala na datowanie osadów na podstawie tzw. diagramu pyłkowego;

4) Metoda paleomagnetyczna - jest to z kolei określanie wieku skał na podstawie ich charakterystycznego namagnesowania. Dzięki temu można odczytać położenie biegunów magnetycznych w czasie powstawania badanych skał a następnie określić ich wiek za pomocą opracowanej paleomagnetycznej skali czasu.