Ek−maksymalna energia kinetyczna wybijanych elektronoˊw
Korzystając ze wzoru na długość fali wiemy, że jej częstotliwość ν promieniowania możemy opisać wzorem:
ν=λc
c−prędkosˊcˊsˊwiatła
λ−długosˊcˊ fali
Wówczas otrzymujemy, że równanie Einsteina przyjmie postać:
h⋅ν=W+Ek
h⋅λc=W+Ek
Wyznaczmy wartość pracy wyjścia:
W+Ek=h⋅λc∣−Ek
W=h⋅λc−Ek
Energię kinetyczną elektronu możemy przedstawić wzorem:
Ek=2me⋅v2
me−masa elektronu
v−szybkosˊcˊ elektronu
Wówczas otrzymujemy, że praca wyjścia dla pierwszej długości fali wynosi:
W1=h⋅λ1c−Ek1
W1=h⋅λ1c−2me⋅v12
Natomiast dla drugiej długości fali wynosi:
W2=h⋅λ2c−Ek2
W2=h⋅λ2c−2me⋅v22
Praca wyjścia elektronów z metalu dla każdej długości fali jest taka sama. Oznacza to, że otrzymujemy równanie, z którego wyznaczymy prędkość fotoelektronu dla pierwszej długości fali: