Dane:
Potrzebne stałe fizyczne:
Szukane:
Rozwiązanie:
Naszym zadaniem jest obliczenie maksymalnej długości fali odpowiadającej fotonowi, który może spowodować kreację pary elektron - pozyton.
Zacznijmy od wyjaśnienia, co to znaczy kreacja pary cząstek:
To sytuacja, w której foton przekształca się w dwie cząstki:
-
elektron (masa spoczynkowa mem_e),
-
pozyton (czyli antyelektron, o tej samej masie).
Aby mogły powstać, foton musi mieć co najmniej tyle energii, ile wynosi suma energii spoczynkowej tych dwóch cząstek.
Zatem energia fotonu zostaje zamieniona na energię elektronu i pozytonu.
Energię fotonu o danej długości fali możemy obliczyć za pomocą wzoru:
gdzie:
- stała Plancka,
- wartość prędkości światła,
- długość fali promieniowania.
Energia elektronu będzie sumą jego energii spoczynkowej i kinetycznej:
Energia pozytonu również będzie sumą jego energii spoczynkowej i kinetycznej:
Energia spoczynkowa elektronu i pozytonu jest taka sama, ponieważ cząstki te mają taką sama masę.
Energię spoczynkową cząstki przedstawiamy wzorem:
gdzie:
- masa cząstki,
- wartość prędkości światła w próżni.
Dla elektronu i pozytonu po zaindeksowaniu wzór przyjmie postać:
Podstawiamy powyższy wzór do wzoru na energie cząstek:
Pamiętając, że energia fotonu zostaje zamieniona na energię elektronu i pozytonu, zapisujemy równanie bilansu energetycznego.
Im większa długość fali, tym mniejsza energia fotonu, z którego powstaje para elektron-pozyton. Przy minimalnej energii fotonu (maksymalnej długości fali) dla jakiej zajdzie zjawisko kreacji, energii fotonu wystarczy jedynie na energie spoczynkowe elektronu i pozytonu. Energie kinetyczne powstałych cząstek będą zatem równe zero.
Wyznaczmy szukaną maksymalną długość fali.
Zamieniamy stronami:
Podstawiamy i obliczamy:
Odpowiedź: Maksymalna długość fali odpowiadająca fotonowi jest w przybliżeniu równa .
Rafał Guzik
Nauczyciel fizyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

